Interview: ‘Het gaat erom dat deelnemers zelf in de spiegel willen kijken.’

Romee Noorman volgde de Post-HBO Train de Trainer Opleiding: Trainen met Ziel en Zakelijkheid. Ze heeft inmiddels een succesvol bedrijf waarin ze zich richt op trainingen en coaching van jonge professionals die vastlopen of zich afvragen: is dit het nou?  Ze helpt ze in het ontdekken van wie ze echt zijn en wat ze willen, zodat ze voluit gaan leven op een manier die bij ze past. Begin 2025 ontving ze van de NOBTRA de Young Talent Award. In dit interview spreken we onze oud-deelnemer Romee hier onder andere over.

Nog gefeliciteerd met de Young Talent Award! Heb je het een beetje gevierd?
Thanks! Nou, ik moet eerlijk zeggen: ik heb er niet meteen veel mee gedaan. Het was even een drukke periode, ook privé, dus ik dacht vooral: “Oké, dit is supervet, maar nu even afstand.” Inmiddels is het veel meer gaan kriebelen en organiseer ik binnenkort samen met Floorke Jutstra een NOTRA-cafe voor trainers. Maar nee hoor, ik word niet platgebeld, haha. Ik denk dat ik het zelf ook gewoon actiever moet inzetten. Dat zit niet per se in mijn aard, maar het zou wel goed zijn.

Het is sowieso een mooie vorm van erkenning, lijkt me.
Zeker! En ik heb ook mijn verhaal kunnen doen over hoe belangrijk het is om jonge mensen te begeleiden in hun persoonlijke ontwikkeling. Ik hou van groeien. Dus als mensen me feedback geven—wat goed gaat, wat beter kan—dat vind ik fijn. Natuurlijk laat ik het me nog weleens raken. Maar ik ben heel blij dat ik steeds beter omga met feedback, omdat ik weet: het zit goed vanbinnen. Ik kan het aan.

Wat was je drijfveer om de trainersopleiding te gaan doen?
Ik had zelf ooit een opleiding gevolgd en daar stond een trainster voor de groep, en ik dacht: “Ooooooh, dat kan dus ook. Dít wil ik doen!” Hoe zij zestig mensen begeleidde (wel met een team hoor), dat vond ik zo vet. Inspireren, begeleiden, doseren… die combi trok me enorm. Daarna ben ik het vak echt gaan onderzoeken. Toen kwam ik filmpjes van Silvia tegen—heel professioneel—en het sloot zo goed aan bij wat ik zocht: een stevige inhoudelijke basis, maar ook aandacht voor voelen en de onderstroom. Het voelde als de perfecte mix van hoofd en hart.

Hoe was het voor je om in de opleiding te werken met die bovenstroom en onderstroom?
Heel leerzaam! Wat me vooral is bijgebleven: je hoeft niet áltijd meteen de diepte in. Sommige deelnemers willen gewoon leren communiceren, een vaardigheid trainen. Tuurlijk, als er iets onder zit wat ze belemmert, moet je dat aanpakken. Maar het doel van de deelnemer moet leidend zijn. Dat bewustzijn—van welk niveau je bezig bent en wat je deelnemers willen—wordt echt getraind in de opleiding. Je leert om niet op je eigen invulling af te gaan, maar echt te luisteren.

Was dat iets wat je moest leren?
Zeker. Van nature duik ik juist snel de diepte in. Mijn vrienden herkennen dat ook wel: “Waarom dan? Hoezo dan?” Die vragen stel ik graag, haha. Maar in de opleiding heb ik echt geleerd eerst het concrete plaatje te schetsen: “Met wie was je? Wat gebeurde er?” voordat je naar het ‘waarom’ gaat. Dat ben ik nog steeds aan het oefenen, hoor.

Was dat ook je leerdoel in de opleiding?
Nee, totaal niet. Mijn oorspronkelijke leerdoel was gewoon: goed worden in het vak. Van A tot Z een training ontwerpen, deelnemers inspireren, leren omgaan met groepsdynamiek. Maar gaandeweg kwamen er andere lagen bij, zoals dat bewustzijn op welk niveau je werkt.

Duurzame verandering creëren dus.
Precies. Daar doe ik het voor. Anders heeft het voor mij geen zin.

Zit dat ook in de missie van je bedrijf?
Ja, als ik kijk naar de rode draad in mijn werk, gaat het over mensen helpen om zelf stappen te zetten. Laatst zei een deelnemer: “Jij houdt een spiegel voor en doet dat op zo’n manier dat ik er zelf in wil stappen.” Dat raakte me, want dat is precies wat ik wil. Niet invullen, maar begeleiden. Iemand moet zelf geloven dat iets anders kan. Dán verandert er echt iets.

En dat terwijl je zelf juist makkelijk naar die onderstroom gaat.
Klopt. Maar inmiddels zie ik dat niet meer als lastig. Door mijn Montessori-achtergrond ben ik best zelfstandig en leer ik snel. Ik wil dit écht goed kunnen, dus ik ga er volledig voor. Tegelijk leer ik ook om het proces van de ander te respecteren. Niet zomaar ongevraagd advies geven, maar eerst checken of iemand daar behoefte aan heeft. Het is een heel andere manier van begeleiden.

Was je ergens bang voor voordat je met de opleiding begon?
Ja, ik vroeg me af: hoe ga ik in hemelsnaam een groep trainen en ondertussen het individuele én groepsproces in de gaten houden? Je kan het in theorie wel snappen, maar dan moet je het nog dóen. Wanneer wissel je van werkvorm? Hoe breng je iets over? Ik was daar in het begin onzeker over.

Heb je dat overwonnen?
Dat gaat steeds beter door heel veel vlieguren te maken. Net als met autorijden: je haalt je rijbewijs, maar dan moet je kilometers maken. Zo werkt het met trainen ook. Na de opleiding  begon het pas echt.

Reflecteer je nog steeds na iedere training?
Ja, absoluut. Het is bij mij inmiddels een gewoonte. Wat ging goed, wat minder? Soms schrijf ik het op in de trein, soms denk ik het alleen. Maar ik wil mezelf blijven ontwikkelen. En dat betekent zowel stilstaan bij wat beter kon, als stilstaan bij wat wél goed ging. Als je je gedrag los leert zien van wie je bent, dan wordt het veel makkelijker om aanpassingen te doen en versnel je je groei.

Had je al ervaring voor de opleiding met het geven van trainingen?
Tijdens mijn studie gaf ik wel workshops, dus ik wist hoe je een groep begeleidt. Maar een workshop is echt iets anders dan een training. In een training ontwerp je alles vanuit het leerdoel, met bijbehorende werkvormen en overgangen. En heb je te maken met meer groepsdynamica. Dat heb ik echt geleerd in de opleiding.

Gebruik je die praktijktraining van toen nu nog steeds?
Elementen zeker. Maar inmiddels heb ik meerdere trainingen ontwikkeld. Nu ben ik bezig met het stroomlijnen van mijn aanbod: ik wil naar drie duidelijke trajecten waarin ik zowel groepen als individuen begeleid. Mijn volgende droom is om een groep van twaalf jonge professionals langere tijd te begeleiden. Echt een intensief, verdiepend traject gefocust op Persoonlijk Leiderschap. Dat is waar ik naartoe wil.

Je bent ook spreker, toch?
Ja, dat blijf ik ook doen— vooral voor studenten. Maar ik wil dit jaar focussen op mijn trainingsaanbod duidelijker maken: dit is wie ik help, en dit is waarmee. Ik merk steeds meer dat ik werk met mensen die niet weten wie ze zijn, die niet eigen keuzes durven maken of niet weten wat ze willen. Dat is de pijn waar ik op zit. En daar wil ik bij helpen. ♦

Meer weten over de Post-HBO Trainer Opleiding: Trainen met Ziel en Zakelijkheid? Neem een kijkje!